काठमाडौँ, २२ फागुन २०८२ — नेपाल विद्युत् प्राधिकरणमा रहेर अँध्यारो चिरेका कुलमान घिसिङका लागि राजनीतिक मैदान भने सोचेजस्तो उज्यालो हुन सकेन। काठमाडौँ-३ मा रास्वपाका राजु नाथ पाण्डेले १८,७५७ मत प्राप्त गर्दा घिसिङले १०,३३४ मतमा चित्त बुझाउनु पर्यो।
🔌 योगदान हुँदाहुँदै पनि किन भयो पराजय?
विज्ञहरू र स्थानीय मतदाताका अनुसार कुलमानको पराजयका पछाडि मुख्य ५ कारणहरू देखिएका छन्:
‘घण्टी’ को बलियो लहर: यस पटकको निर्वाचनमा व्यक्तिगत योगदानभन्दा पनि ‘प्रणाली परिवर्तन’ को नारा बोकेको रास्वपाको लहरले धेरै हेभीवेटहरूलाई बगाएको छ। राजु पाण्डेले रास्वपाको यही संस्थागत साखको लाभ उठाए।
पार्टी चयनमा अलमल: कुलमान घिसिङले आफ्नै नेतृत्वमा ‘उज्यालो नेपाल पार्टी’ गठन गरेर चुनावमा होमिनुभयो। तर, मतदाताहरूले धेरै साना दलहरूभन्दा एउटै बलियो वैकल्पिक शक्ति (रास्वपा) लाई रोज्दा घिसिङको मत बाँडियो।
राजु पाण्डेको ‘स्थानीय’ छवि: काठमाडौँ महानगरपालिकाको नगर प्रहरी प्रमुखका रूपमा राजु पाण्डेले सहर व्यवस्थापन र फुटपाथ खाली गराउने अभियानमा देखाएको सक्रियताले स्थानीय मतदातामाझ उहाँको छुट्टै प्रभाव थियो।
विगतको सेवा भर्सेज भविष्यको राजनीति: मतदाताले कुलमानलाई ‘कुशल प्रशासक’ को रूपमा सम्मान गरे पनि ‘राजनीतिज्ञ’ को रूपमा विश्वास गर्न अझै समय लाग्ने संकेत दिएका छन्। विद्युत्को सफलतालाई सिधै राजनीतिक सफलतामा बदल्न उहाँ चुकेको देखिन्छ।
संगठनको अभाव: रास्वपासँग देशभर फैलिएको सञ्जाल र युवा स्वयंसेवकहरूको ठूलो फौज थियो, जबकि घिसिङको नयाँ पार्टीसँग चुनावी बुथसम्म पुग्ने बलियो संगठनको कमी देखियो।
कुलमान घिसिङको यो पराजयले के पुष्टि गरेको छ भने— राजनीतिमा पुरानो ‘क्रेज’ मात्र पर्याप्त हुँदैन, समयको माग र संगठनको शक्ति उत्तिकै महत्त्वपूर्ण हुन्छ।
